Ik weet niet beter dan dat ik een “halfbloedje” genoemd word. Doelend op mijn gemixte afkomst: Indisch (vader) en Nederlands (moeder). In die benaming zit een realiteit van hoe ik het ervaren heb. Half Nederlands, half Indisch. Niet helemaal het een, niet helemaal het ander.

Dat gevoel van erbij horen – of juist het gebrek daaraan – leeft al zo lang met me mee. In de meeste gevallen was het de buitenwereld die me daarop attendeerde.

“Waar kom jij echt vandaan?”

Altijd doelend op mijn Indische uiterlijke kenmerken.

Of: “Maar jij bent toch maar kwart-Indo?”

Wat dat ook mag betekenen.

Waar de nadruk van de ander lag op het verschil tussen hen en mij, was ik me daar vaak zelf niet eens bewust van. Ik snapte het gewoon niet.

Ik herinner me nog dat een Molukse jongen me eens “Pinda” noemde. Ik had geen idee dat hij daarmee doelde op mijn Indische afkomst. Het maakte op dat moment niet uit – maar toch is het blijven hangen.

Een zoektocht naar Thuis

Zoals veel mensen weten, werk ik nu een aantal jaren in het (transculturele) systemische veld, met een specifieke focus op het Indische veld.

Die reis is een voortdurende beweging tussen licht en donker, tussen insluiten en uitsluiten, tussen het Nederlandse en het Indische veld. Een ontdekkingsreis vol polariteiten, die telkens weer leidt naar dezelfde vraag:

Wat is Thuis?

En: Hoe kan het potentieel dat aanwezig is in mij – mijn hele wezen – belichaamd en bezield worden? Ongeacht waar ik ben?

Van halfbloed naar Dubbelbloed

De term halfbloed legt de nadruk op het niet volledig zijn, en dat voelt voor mij steeds beperkend. Het zegt vooral wat je niet bent.

Daarom resoneer ik veel meer met de term Dubbelbloed.

Het legt de nadruk op het geheel van beide kanten, op de kwaliteiten van beide werelden. Het vraagt om beiden te omarmen, zonder te hoeven kiezen.

Soms voelt het ook echt dubbel.

Dubbel zien, dubbel voelen, dubbel ervaren.

Maar juist in die dubbelheid zit de kunst: het kunnen dragen van beide verhalen.

Het Nederlandse, het Indische, en al die andere procenten (dank MyHeritage) maken allemaal deel uit van wie ik ben. En soms laten ze zich dubbel – en ook dwars – zien.

Innerlijke verzoening

De afgelopen jaren heb ik zoveel mensen ontmoet die het één omarmen en het ander buitensluiten.

Alsof ze moeten kiezen welk deel van zichzelf ze mogen houden.

Maar ik heb gemerkt dat het potentieel pas echt begint te stromen als er innerlijke verzoening is. Wanneer je niet meer hoeft te kiezen, maar ruimte maakt voor beide werelden in jezelf.

Dubbelbloed Dag

Daarom organiseren Dagmar en ik op 31 januari 2025 de Dubbelbloed Dag.Een dag voor iedereen die in of tussen twee werelden leeft – of dat nou culturen, families, of volken zijn.

We nodigen je uit om samen met ons te onderzoeken:

• Welke verhalen draag je mee?
• Hoe beïnvloeden ze je in het hier en nu?
• Welke pijn mag aangekeken worden?
• En waar mag potentieel gaan stromen?

Dit doen we met een kleine groep van maximaal 10 deelnemers.

We werken met verhalen, systemisch werk, rituelen, muziek en andere werkvormen.

En natuurlijk:

We lunchen samen en sluiten de dag af met een gezamenlijk diner.

Want zonder eten geen cultuur. 

Wees van harte welkom.