Een persoonlijke zoektocht naar het ontstaan van Systemisch Therapeutisch Proceswerk – Deel 1

De afgelopen tijd krijgen Léon en ik regelmatig dezelfde vraag:

Waarom hebben jullie de opleiding Systemisch Therapeutisch Proceswerk ontwikkeld?

Om die vraag te beantwoorden, neem ik je de komende tijd graag mee in mijn eigen ontwikkeling als begeleider.

En als ik terugkijk, begon die eigenlijk al lang voordat ik met opleidingen startte…

EEN BEPAALDE PIJN

Als klein meisje trok ik vaak op met kinderen die een bepaalde pijn met zich meedroegen. Onuitgesproken, maar toch zichtbaar.

Soms deden zij dingen die kwetsend waren of gingen ze over mijn grenzen heen. Ze zeiden bijvoorbeeld: ‘Bah, wat ben je toch een slijmbal’ wanneer ik iets liefs zei of een compliment gaf.

Ik begreep toen natuurlijk nog niet precies waar dat gedrag vandaan kwam. Maar ergens voelde ik dat het niet alleen over mij ging. Dat er iets in hen was wat beschermd moest worden.

KIJKEN ONDER GEDRAG

Ik zag toen al dat onder hun harde gedrag iets heel anders lag.

Ik zag pijnlijke en gekwetste delen. En ook het pure kind dat daaronder zat.

Juist dat pure deel kwam tevoorschijn wanneer we samen speelden.

Doordat ik, als ik naar hen keek, vooral het mooie en het gekwetste zag, kon ik ook bij hen blijven wanneer ze soms lelijk deden. Hun gedrag veranderde niet wie ik in de kern zag.

Als ik nu terugkijk, denk ik dat daar iets zichtbaar werd wat later een rode draad werd in mijn leven.

EEN SENSOR

Ik zag toen al de potentie in mensen.

Onder het gedrag dat iemand liet zien, zag ik wie iemand in de kern was en wat er nog meer kon groeien.

Het was alsof ik een soort sensor had.

Voor de pijn onder gedrag.

Voor wat iemand probeert te beschermen.

En voor het pure en oorspronkelijke in een mens.

LATER KREEG HET WOORDEN

Misschien is dat ook wel de reden waarom innerlijk kind werk mij van nature makkelijk afging.

Toen ik later systemisch werk leerde begeleiden, herkende ik daar ontzettend veel in terug. Ik ontdekte hoe patronen, loyaliteiten en verstrikkingen doorwerken in het leven van mensen.

En tegelijkertijd merkte ik dat mijn aandacht vaak vanzelf ook naar iets anders ging.

Naar het jongere deel in iemand.

Naar het kind dat ooit iets had moeten dragen wat eigenlijk te groot was.

Toen ik me vervolgens onder leiding van Nicole van Leeuwen verder ging verdiepen in Innerlijk Kindwerk, Regressiewerk en later ook Reïncarnatiewerk, voelde ik enorme verwondering.

Ik realiseerde me dat dit iets was wat ik onbewust al deed, maar wat ik binnen mijn systemische opleidingen nooit zo expliciet had geleerd.

Het was voor mij geen compleet nieuwe manier van begeleiden. De theorie en de praktijk gaven woorden aan wat mijn lichaam en mijn intuïtie al lang wisten.

Alsof verschillende puzzelstukjes langzaam in elkaar begonnen te vallen.

DE EERSTE PUZZELSTUKJES

Misschien is dat wel een grote reden waarom Systemisch Therapeutisch Proceswerk voor mij zo vanzelfsprekend voelt.

Ik begrijp en doorvoel steeds beter hoe verschillende manieren van werken elkaar aanvullen. De transcultureel-systemische manier van kijken en de therapeutische, procesmatige manier van begeleiden verrijken elkaar. Het geheel is meer dan de som der delen.

Hoe dat uiteindelijk heeft geleid tot het ontstaan van Systemisch Therapeutisch Proceswerk, deel ik graag in een volgende blog.

Warme groet,

Naomi